Volg de reis
Deze plek is nog niet gevonden.
En misschien is dat precies de bedoeling.
La Tierra de Marly ontstaat niet in één keer.
Het groeit. Stap voor stap.
Op deze pagina neem ik je mee in die reis.
De zoektocht.
De momenten.
De stappen die gezet worden.
En alles daartussenin.
Waar ik nu sta
Op dit moment sta ik aan de vooravond van een nieuwe stap.
Ik ben bezig om naar Spanje te vertrekken,
op zoek naar de plek waar dit mag ontstaan.
Als alles klopt, hoop ik binnen twee weken te gaan.
Dat maakt het spannend.
Maar vooral ook levend.
Ik ben momenteel bezig met:
– het financiële stuk rond krijgen
– gesprekken met een aankoopmakelaar
– het zoeken naar de juiste plek
– en het voorbereiden van deze reis
Het is nog niet af.
Maar het beweegt.
En dat voelt goed.
De reis die al begon
Voordat er een plek was…
was er al een gevoel.
En voordat deze reis zichtbaar werd,
is er al veel gebeurd.
De afgelopen periode heb ik gewerkt aan dit project.
Geschreven.
Gevoeld.
Geschrapt.
Opnieuw begonnen.
Wat begon als een verlangen,
kreeg steeds meer vorm.
In plannen.
In visie.
In richting.
En daarin ben ik zelf ook gegroeid.
Dit is geen idee dat ineens ontstaat.
Het is iets dat langzaam is opgebouwd.
Stap voor stap.
De reis
Het begin
Het moment waarop het echt werd.
De keuze om te gaan.
Om niet langer te wachten.
Spannend…
maar tegelijk ook rustig van binnen.
Alsof iets zegt:
dit klopt.
Updates
De stap is gezet.
Er is iets in beweging gekomen
en het voelt alsof alles langzaam op zijn plek valt.
Volgende week is het zover.
Dan vertrek ik richting Spanje.
De komende dagen staan in het teken van afronden,
inpakken
en afscheid nemen van de mensen die me dierbaar zijn.
Nog even samen zijn.
Nog even vertragen.
En daarna…
weer verder.
Op weg naar iets nieuws.
Update 1, 23 april
De dag van vertrek
Vanochtend ben ik vertrokken.
Eerst nog even langs mijn moeder geweest
en bij mijn oudste zoon om afscheid te nemen.
Daarna de laatste boodschappen gedaan,
de camper klaargemaakt en alles nagekeken.
Alles werkt.
En toen… de weg op.
In België was het druk.
Veel files, wegversperringen
en dat was ook een moment waarop ik een keer verkeerd reed.
Maar uiteindelijk ontstond er gewoon weer een nieuwe route.
Creatief, zoals dat soms gaat.
Eenmaal in Frankrijk werd het rustiger.
Ik vermijd de tolwegen en rijd door het landschap.
En wat is het mooi.
Wat me vooral opvalt,
zijn de velden vol met gele koolzaadbloemen.
Eindeloos.
Maar ook iets anders viel me op.
De kleine dorpen waar ik doorheen rijd.
Oude huizen,
vaak in zachte perziktinten,
met een grauwe grijze laag die laat zien dat er al lang weinig aan gedaan is.
Houten luiken voor de ramen,
vele zitten dicht of hangen scheef
Het lijkt alsof er niemand meer woont
Het voelt stil.
Alsof de tijd daar is stil blijven staan
of op sommige plekken zelfs een beetje is blijven hangen.
Dat contrast raakt me wel.
De schoonheid van het landschap,
en tegelijk de eenvoud en vergankelijkheid van sommige plekken.
En zo rijdt de weg gewoon verder.
Update 2, 24 april
Vertrouwen en vertragen
Vannacht heb ik heerlijk geslapen.
De ochtend begon een beetje fris,
maar de zon liet zich van zijn beste kan zien.
Die zon is de hele dag met me mee gereisd.
Later werd het zelfs warm, 27 graden
Ik ben vandaag op zoveel plekken geweest
waar ik nooit was gekomen
als ik de tolweg had genomen.
In het begin waren het velden vol koolzaadbloemen,
graslanden en open ruimtes.
Later veranderde het landschap.
Meer bossen,
bosrijke omgevingen
met hier en daar nog akkers ertussen.
En het was prachtig.
Onderweg kwam ook steeds weer die twijfel.
Blijf ik deze route volgen?
Is dit wel de handigste weg?
Ik reed door dorpjes
waarvan ik me afvroeg hoe ik daar überhaupt terecht was gekomen.
Maar juist dat maakte het bijzonder.
De vele rotondes,
steeds wisselende snelheden,
smalle straatjes
en wegen waar je echt even moet vertragen
als er een tegenligger komt…
het bracht me precies waar ik moest zijn.
Het gaf rust.
In dat constante afremmen
en opnieuw doorgaan,
ontstonden ook inzichten.
Je hebt tijd.
Het hoeft niet sneller.
Toen ik alles losliet
en gewoon de weg volgde zoals die kwam,
gebeurde er iets moois.
Bij Vierzon kwam ik ineens op een grotere weg terecht.
Bijna 140 kilometer rechtdoor.
Maar zelfs daar voelde ik…
waarom zou ik opschieten?
En eerlijk gezegd was ik weer blij
toen ik die weg kon verlaten
en terug ging naar de kleinere, rustigere wegen.
Onderweg zag ik steeds weer dubbele getallen.
144, voor mij een heel bijzonder getal,
het bevestigd dat ik goed zit en de juiste beslissing neem.
En vandaag kwam het steeds weer voorbij.
Wat is het fijn dat het universum je constant bevestigingen geeft.
Sinds ik onderweg ben, merk ik
dat er eigenlijk de hele dag een glimlach op mijn gezicht zit en dat ik intens geniet van dit avontuur.
Inmiddels sta ik op een grote parking,
net boven Bordeaux.
Om me heen staan honderden vrachtwagens,
maar ik heb een rustig plekje gevonden aan de rand.
Tijd om te landen.
Morgen weer een nieuwe dag.
Update 3, 25 april
Onderweg in stilte
Gisteravond ben ik op tijd naar bed gegaan.
Het lange rijden begint toch wel te voelen.
Om kwart over vier nog even eruit met Spirit,
daarna wat moeilijker in slaap,
en rond half zeven weer wakker.
Een nieuwe dag.
Vandaag geen zon.
De lucht is grijs, zwaar bijna,
alsof hij alles even vasthoudt.
Gisteren waren er nog van die dikke strepen in de lucht,
en vandaag hangt het als een deken boven alles.
Het voelt anders.
Terwijl ik over de grote weg rijd,
die eindeloos lijkt door te gaan,
komen er zoveel gedachten in me op.
En ineens valt de stilte op.
In mijn camper hangen overal kleine belletjes.
Op de hobbelige wegen hoor je ze constant,
een zacht gerinkel,
een hoge trilling die altijd aanwezig is.
Maar op de snelweg…
was het stil.
Echt stil.
En die stilte gaf ruimte.
Ruimte om te voelen.
Om na te denken.
Ik zou er eigenlijk eerder af gaan,
binnendoor verder.
En dat deed ik ook even.
en alles weer begon te bewegen, te rammelen…
de belletjes die weer tot leven kwamen.
Tot ik weer op een grotere weg uitkwam,
Weer de stilte in.
De twijfel kwam weer even terug.
De Pyreneeën liggen voor me.
Bergen.
Smalle wegen.
En de vraag:
ga ik dat allemaal binnendoor doen?
Of kies ik nu voor iets anders?
Uiteindelijk besloot ik toch de tolweg te nemen.
Je betaald op deze route gelijk zodra je er op gaat
en ik moest zelfs nog even snel mijn tas pakken
die achter op het bed lag.
Even haasten.
Even schakelen.
Met de camper is het altijd een uitdaging om te betalen.
te hoog voor de auto’s,
te laag voor de vrachtwagens.
Dus uitstappen, betalen, weer door.
Na een paar poortjes was het zover.
Spanje.
Rond elf uur reed ik het land binnen.
Meteen de weg af gegaan en getankt.
Wat een verschil.
Waar het in Frankrijk nog ruim boven de twee euro lag,
was het hier ineens een stuk lager.
Daarna besloot ik weer binnendoor te gaan.
Gewoon kijken waar ik uitkom.
Een klein dorpje op de kaart gekozen…
en daar gingen we weer.
Smalle wegen,
door bossen waar geen tegenligger langs kan.
Op een gegeven moment even gestopt,
Spirit eruit.
En daar was het stil.
Echt stil.
Alleen de natuur.
Zo vredig.
Maar na een uur voelde ik ook weer:
misschien toch weer even de grotere weg op.
En zo kom ik uiteindelijk uit
in een klein plaatsje Lekunberri.
Gisteravond rond half tien naar bed gegaan,
maar om tien uur begon de muziek in het dorp.
We staan net buiten het dorp,
maar hier in de bergen draagt het geluid ver.
De hele nacht ging het door.
En zelfs nu, in de ochtend,
klinkt het nog door.
Maar aan de andere kant…
hoor ik ook de paarden.
Met hun bellen om.
Rustig lopend,
zacht rinkelend door de ochtend.
En dat maakt alles weer stil.
Tijd om weer verder te gaan.
Update 4, 26 april
Ieder zijn eigen Camino
Vandaag ging ik op zoek naar de Camino de Santiago.
Het eerste bord dat ik tegenkwam zei:
Santiago de Compostela – 696 kilometer.
En terwijl ik nog zoekende ben
hoe ik dit allemaal ga doen,
sla ik af
en rijd ik de kleinere plaatsjes in.
En daar zie ik ze.
Mensen met een rugzak op hun rug,
een stok in hun hand.
Fietsers, bepakt en bezakt,
onderweg naar hun bestemming.
Het is zo mooi om te zien.
De één loopt de Camino,
de ander fietst hem.
En er is er één…
die rijdt hem in een camper.
Slingerende wegen door de bergen,
omhoog en omlaag.
En zo volgt iedereen
zijn eigen Camino.
Dat besef raakt me.
Terwijl ik verder rijd,
passeer ik pelgrims langs de weg.
Ik toeter, zwaai,
en voel een diepe trots voor deze mensen.
Dat ze dit doen.
Dat ze gewoon gaan.
Het raakt me van binnen.
Inmiddels ben ik aangekomen in Logroño.
Op een grote parkeerplaats,
onder de platanen, in de schaduw.
Het is één uur.
Ik heb onderweg een paar keer gestopt
om te voelen of dat de plek was…
maar het voelde alsof ik door mocht.
En hier…
voelt het goed om te blijven.
Dus vandaag geen verdere kilometers meer.
Gewoon landen.
Route van vandaag,
Vandaag van Lekunberri,
via Pamplona, Estella,
langs Viana en Sansol,
en richting Logroño.